ZUS

Obowiązkowe ubezpieczenie w ZUS właściciela firmy

Wraz z rejestracją działalności powstaje jednocześnie obowiązek ubezpieczenia, co oznacza, że przedsiębiorca musi opłacać w ZUS-ie comiesięczne składki rentowe, emerytalne oraz wypadkowe. Dobrowolne jest natomiast ubezpieczenie zdrowotne. Wraz z zarejestrowaniem firmy, poprzez pozytywne rozpatrzenie naszego wniosku w CEIDG, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania oddział ZUS-u otrzymuje automatycznie informację o powstaniu nowej działalności gospodarczej. Resztę czynności musimy załatwić we własnym zakresie.

Read more

Franczyza sposobem na biznes?

Franczyza, czy też z angielskiego franchising, staje się coraz bardziej popularnym sposobem prowadzenia działalności. Widać to przede wszystkim w handlu. Czym konkretnie jest franczyza? Jakie korzyści z niej płyną? Jakie wady niesie ze sobą umowa franchisingowa?

Franczyza – co to takiego?

Franczyza to pomysł na prowadzenie działalności gospodarczej zgodnie z pomysłem franczyzodawcy, z wyznaczonymi przez niego zasadami. Prowadząc franczyzę, stajemy się franczyzobiorcami i zarządzamy punktem sieci, wykorzystując wymyśloną przez kogoś innego nazwę handlową biznesu, jego znak towarowy, opracowany wcześniej system działania oraz wdrożoną strategię marketingową. Z drugiej strony otrzymujemy od franczyzodawcy wsparcie handlowe oraz techniczne. Franczyza polega zatem na ścisłej, określonej w umowie, współpracy pomiędzy dwoma stronami. Obecnie system franczyzowy objął swoim najszerszym zasięgiem działalność handlową – sklepy z artykułami spożywczymi, odzieżą czy obuwiem, usługową – gastronomię, finanse, fryzjerstwo, turystykę czy edukację. W mniejszym stopniu jest on widoczny w dziedzinie produkcji.

Zalety i wady franczyzy

Jak każdy biznes, tak i partycypowanie w systemie franczyzowym ma swoje wady, ale i korzyści. Franchising jest z pewnością bezpiecznym sposobem prowadzenia działalności. Wykorzystujemy bowiem sprawdzony pomysł, nie musimy zaczynać od początku, bazujemy na wypracowanej już renomie, dzięki czemu stopień ryzyka jest mniejszy aniżeli w przypadku własnej działalności. Co więcej, będąc częścią systemu franczyzowego, możemy liczyć na pomoc franczyzodawcy, jego doradztwo w zakresie prowadzenia biznesu oraz oferowane szkolenia. Z drugiej jednak strony, musimy być również przygotowani na jego kontrole w zarządzanym przez nas punkcie sieci. Może on także narzucać nam niektóre sposoby działania, jak na przykład wybór dostawców czy rodzaj sprzedawanych towarów. Umowa franchisingowa nakłada na nas również obowiązek stałych opłat na rzecz franczyzodawcy.

Decydując się na prowadzenie działalności franczyzowej, poznajmy najpierw dobrze naszego franczyzodawcę, zbierzmy jak najwięcej informacji o nim oraz o tym, jak prosperuje jego branża.

Zgłoszenie pracowników do ubezpieczeń – jakie formularze?

Każdy pracodawca, zakładając działalność i zatrudniając pracowników, ma obowiązek zgłosić do ZUS-u siebie jako płatnika składek oraz osoby ubezpieczone z tytułu nawiązania stosunku pracy. Aby nie pogubić się w gmatwaninie dokumentów, poniżej krótka instrukcja na temat rodzajów niezbędnych formularzy.

Płatnik składek

Pracodawca w ciągu 7 dni od zatrudnienia pierwszego pracownika, czyli nawiązania pierwszego stosunku pracy, składa we właściwej dla siebie siedzibie ZUS jeden z dwóch formularzy: ZUS ZFA – jeśli płatnik składek jest osobą fizyczną, lub ZUS ZPA – w przypadku, gdy pracodawca to osoba prawna bądź jednostka organizacyjna takiej osobowości prawnej nieposiadająca. Wraz z odpowiednim formularzem dostarczyć musi on kopie zaświadczeń: z Urzędu Skarbowego o nadaniu mu numeru NIP oraz z Urzędu Statystycznego o nadaniu REGON-u. Dodatkowo, pracodawca dostarcza dwa formularze: ZUS ZAA, podając w nim wszystkie adresy swojej działalności, jeśli różnią się od tego podanego w głównym zgłoszeniu, oraz ZUS ZBA, w którym winien uwzględnić wszystkie rachunki bankowe, jakie posiada. W przypadku jakiejkolwiek zmiany swoich danych płatnik składek ma obowiązek powiadomić o niej ZUS w ciągu 14 dni. W tym celu składa formularz ZUS ZIPA.

Zgłoszenie do ubezpieczeń pracowników

W zależności od wyboru rodzaju ubezpieczenia pracodawca w ciągu 7 dni od nawiązania stosunku pracy zgłasza swoich pracowników do ubezpieczenia na jednym z dwóch formularzy: ZUS ZUA – gdy zatrudniony objęty jest ubezpieczeniem społecznym i zdrowotnym, lub ZUS ZZA – w przypadku jedynie ubezpieczenia zdrowotnego. Każda zmiana danych ubezpieczonych pracowników musi być zgłoszona przez pracodawcę do ZUS-u w ciągu 7 dni na formularzu ZUS ZIUA. Płatnik składek może także zgłosić do ubezpieczenia zdrowotnego członka rodziny pracownika. Musi to uczynić wraz ze zgłoszeniem swojego zatrudnionego. Ma w takiej sytuacji do wyboru dwa formularze: ZUS ZCA – jeśli adresy pracownika i członka jego rodziny są identyczne, lub ZUS ZCNA – w przypadku różnych adresów.

Wyrejestrowanie z ubezpieczeń zgłasza się do ZUS-u na dwóch formularzach: ZUS ZWUA – gdy chcemy wyrejestrować ze składek pracownika, oraz ZUS ZWPA – w przypadku, gdy wyrejestrowujemy z ubezpieczeń siebie jako płatnika składek w sytuacji zakończenia działalności.

jak zlikwidować firmę?

Jak zarejestrować kasę fiskalną?

Każdy podatnik sprzedający towar bądź świadczący usługi na rzecz osób fizycznych objęty jest obowiązkiem korzystania z kasy fiskalnej, czyli rejestrującej każdą transakcję. By kasa spełniała swoje funkcje, musi zostać odpowiednio zarejestrowana. Na czym zatem polega ten proces?

„Fiskalizacja” i programowanie

Fiskalizacja to aktywowanie pamięci kasy fiskalnej poprzez wpisanie do niej unikatowego numeru urządzenia. Podczas tej czynności zapisywany jest także w pamięci kasy NIP podatnika. Warto dodać, że fiskalizację przeprowadza upoważniony do tego pracownik służb serwisowych legitymujący się odpowiednimi dokumentami. Dzięki uruchomieniu pamięci możemy rozpocząć wprowadzanie do niej niezbędnych danych, czyli programować ją zgodnie z dołączoną do urządzenia instrukcją obsługi oraz pod kątem prowadzonej działalności. Zapisywane dane to na przykład nazwy towarów i usług, ich ceny czy stawki VAT.

Zawiadomienie Urzędu

W ciągu 7 dni od przeprowadzonej fiskalizacji, płatnik VAT oraz pracownik służb serwisowych zobowiązani są powiadomić właściwy Urząd Skarbowy o zarejestrowaniu kasy. Ten z kolei przydziela jej indywidualny numer ewidencyjny, który powinien znaleźć się w dwóch miejscach – na obudowie urządzenia w widocznym miejscu oraz w książce serwisowej. Należy pamiętać o tym, że każda zmiana siedziby działalności gospodarczej czy miejsca przeprowadzania rozliczeń podatkowych pociąga za sobą zmianę numeru ewidencyjnego kasy fiskalnej.

50% upustu

Zakupując kasę fiskalną, możemy liczyć na 50% zwrot ceny nabytego urządzenia. Należy jednak spełnić kilka warunków: przed zarejestrowaniem kasy musimy pisemnie zawiadomić właściwy Urząd Skarbowy o liczbie stanowisk kasowych, jakimi dysponujemy, podać adres naszej działalności oraz dołączyć rachunek z zakupu urządzenia. Na tym jednak nie koniec. Wartość kasy, czyli jego cena netto, nie może przekraczać 2,5 tysiąca złotych. Jeśli spełnimy powyższe warunki, na nasz rachunek bankowy Urząd Skarbowy zwróci sugerowaną kwotę w ciągu 25 dni od daty złożenia pisemnego wniosku.

W przypadku nieodwracalnego uszkodzenia pamięci kasy fiskalnej, konieczności jej wymiany bądź po prostu likwidacji działalności, musimy pamiętać o wyrejestrowaniu urządzenia i poinformowaniu o tym fakcie Urzędu Skarbowego oraz służb serwisowych.

minicrm wygląd

Jak wybrać dobry CRM?

Wybór właściwego systemu do zarządzania relacjami z klientami powinien być decyzją na lata. Raz wdrożona w firmie aplikacja ma służyć przedsiębiorstwu i jego pracownikom przez jak najdłuższy czas. Co zrobić, aby CRM okazał się strzałem w dziesiątkę?

Read more

Czym jest umowa zlecenie?

Umowa zlecenie jest umową o charakterze cywilnoprawnym określoną w Kodeksie Cywilnym. Ma ona swoje zalety i ograniczenia zarówno dla pracownika, jak i pracodawcy, dlatego ważne jest, aby przed jej zawarciem mieć świadomość tego, do jakich świadczeń będziemy mieć prawo, a z których nie będziemy mogli skorzystać.

Jakie składki?

Pracodawca, zawierając z pracownikiem umowę zlecenie, ma obowiązek odprowadzać od niego składki na ubezpieczenie rentowo-emerytalne oraz zdrowotne. To ogólna zasada, od której, oczywiście, istnieją wyjątki. Nie dotyczy ona studentów oraz absolwentów zatrudnionych na umowę o praktyki – w obu przypadku przedsiębiorca nie musi odprowadzać żadnych składek, oraz osób pracujących na etacie lub wykonujących pracę w oparciu o inną umowę zlecenie – oni objęci są jedynie ubezpieczeniem zdrowotnym.

Są jakieś zalety?

Umowa zlecenie daje więcej korzyści pracodawcy aniżeli pracownikowi. Choć ten ostatni może w przypadku tego rodzaju umowy docenić swobodę miejsca oraz czasu wykonywanej pracy. Zawieranie umowy zlecenie jest opłacalne przede wszystkim dla młodych, niedoświadczonych przedsiębiorców. Mogą oni bowiem wypowiedzieć ją pracownikowi z dnia na dzień, nie obowiązuje tutaj okres wypowiedzenia – chyba że strony określiły go w treści umowy, pracodawca zwolniony jest również z obowiązku wypłacania zleceniobiorcy wynagrodzenia za godziny nadliczbowe czy bonusów za pracę w nocy. Umowa zlecenie nie daje także prawa do płatnego urlopu wypoczynkowego, macierzyńskiego czy wychowawczego. Zatem zalety z podpisania umowy zlecenie, które dostrzega pracodawca są znacznym ograniczeniem dla pracownika.

Pamiętać trzeba, że jeżeli pracodawca zawiera z pracownikiem umowę zlecenie, a warunki, w jakich ten pracuje, na przykład stałe miejsce i czas pracy oraz ciągłość jej wykonywania, odzwierciedlają tak naprawdę stosunek pracy, to przedsiębiorca popełnia wykroczenie. W takim przypadku, na wniosek Państwowej Inspekcji Pracy, może on zostać ukarany przez sąd, zobowiązany do zawarcia z pracownikiem umowy o pracę oraz zapłaty do ZUS-u zaległych składek.

Różne formy czasu pracy

Poza podstawowym systemem czasu pracy, obejmującym 8 godzin pracy w ciągu doby, dającym 40 godzin pracy na tydzień, pracownik może wykonywać pracę także w innych systemach, często na swoją osobistą prośbę.

Weekendowy system czasu pracy

Jest to niepełny wymiar czasu pracy. Pracownik wykonuje w nim pracę jedynie w piątki, soboty oraz niedziele, a także w święta. Ponieważ są to jego jedyne dni pracy, nie otrzymuje on za nie dodatkowego wynagrodzenia, nie należy mu się również dodatkowy dzień wolny w zamian za pracę na przykład w niedzielę. W weekendowym wymiarze czasu pracy pracownik może pracować nawet do 12 godzin na dobę przy zachowaniu 40 godzin pracy w przeliczeniu na cały tydzień. Ważną kwestią jest to, że pracodawca nie ma prawa zmusić pracownika do wykonywania pracy w weekendowym wymiarze czasu. Pracownik sam musi złożyć pisemny wniosek, w którym powinien oświadczyć, że chce pracować w takim systemie. Może także przedłożyć ów wniosek, jeśli chce zmienić dotychczasowy wymiar czasu pracy na weekendowy. Pracodawca może, ale oczywiście nie musi przychylić się do wniosku. Ma również obowiązek prowadzenia ewidencji czasu pracy.

Równoważny system czasu pracy

Nazwa tego systemu wzięła się stąd, że przepracowanie większej liczby godzin w ciągu doby czy tygodnia pracodawca równoważy krótszym wymiarem czasu pracy w inne dni lub udziela dni całkowicie wolnych od pracy. Zatem pracownik w jeden dzień pracować może 12 godzin, a w kolejny 8. Równoważny system czasu pracy zależny jest od rodzaju wykonywanej pracy oraz prowadzonej działalności. Można go wprowadzić na przykład w branży turystycznej, między innymi w obsłudze pensjonatów.

Warto wspomnieć o tym, że nie wszyscy pracownicy mogą pracować w innym niż podstawowy system czasu pracy. Dotyczy to pracowników objętych specjalną ochroną. A są to: kobiety w ciąży (oczywiście, jeżeli pracodawca wie o ich sytuacji), a także osoby pracujące w warunkach, w których przekroczony został poziom stężeń czynników szkodliwych dla zdrowia.

Dlaczego warto zatrudnić bezrobotnych?

Zatrudniając bezrobotnego, pracodawca może liczyć na refundację kosztów związanych z wyposażeniem i doposażeniem stanowiska pracy. Musi jednak, rzecz jasna, spełnić kilka formalnych warunków i złożyć odpowiedni wniosek wraz z kilkoma dokumentami.

Wniosek

Pracodawca składa wniosek do starosty właściwego ze względu na siedzibę prowadzonej działalności. We wniosku należy uwzględnić między innymi następujące dane: informacje dotyczące pracodawcy, liczbę tworzonych specjalnie dla osób bezrobotnych stanowisk pracy, koszty poniesione na ich utworzenie, plan zakupów wyposażenia stanowisk pracy, charakter pracy wykonywanej przez zatrudnionych bezrobotnych, a także kwalifikacje i uprawnienia, jakie winni posiadać. Do wniosku należy dołączyć kilka niezbędnych dokumentów: zaświadczenie z ZUS-u o niezaleganiu z opłacaniem składek na ubezpieczenia, zaświadczenie z Urzędu Skarbowego o terminowym opłacaniu podatków, a także oświadczenie, iż w ciągu trzech ostatnich lat nie korzystaliśmy z pożyczki użyczonej przez Fundusz Pracy na sfinansowanie stanowisk pracy, a jeśli takową pożyczkę otrzymaliśmy musimy przedstawić dowód, że została ona w całości spłacona.

Inne warunki

Pracodawca, aby uzyskać prawo do refundacji kosztów za wyposażenie czy doposażenie stanowiska pracy, musi spełnić dwa podstawowe warunki. Sam ponosi koszty, o których mowa, refundacja następuje bowiem już po zakupie, a bezrobotny skierowany do niego do pracy przez Powiatowy Urząd Pracy musi być zatrudniony na stanowisku przez okres minimum 12 miesięcy w pełnym wymiarze czasu. Dodatkowo, wnioskodawca nie może zalegać z opłacaniem składek na ubezpieczenia, a w ciągu ostatniego roku nie mógł zredukować liczby stanowisk pracy w swojej firmie. Po pozytywnym rozpatrzeniu wniosku musi on przedstawić rozliczenie wydatków poniesionych na wyposażenie nowych stanowisk pracy. Pamiętajmy, że każde złamanie umowy o refundacji wiąże się z natychmiastowym zwrotem dofinansowania wraz ustawowymi odsetkami.

Zatrudnianie bezrobotnych, zarejestrowanych w Powiatowych Urzędach Pracy, może przynieść pracodawcy wymierne korzyści. Szczególnie, jeśli zatrudnia on osoby w trudnej sytuacji zawodowej, a są to: długotrwale bezrobotni, bezrobotni przed 25. rokiem życia i po 50. roku życia, nieposiadający kwalifikacji zawodowych, samotnie wychowujący dzieci do lat 7 oraz bezrobotni-niepełnosprawni.

O urlopie słów kilka

Bez względu na system i rozkład czasu pracy, zatrudniony pracownik ma prawo do urlopu wypoczynkowego. Gwarantuje mu to Kodeks Pracy i prawo urlopowe.

Najważniejsze zasady

Podstawową zasadą w przyznawaniu urlopu wypoczynkowego jest jego udzielanie w dni robocze, nie wlicza się zatem do niego dni wolnych od pracy, czyli niedziel oraz świąt. Nieco inaczej jest w przypadku osób pracujących w tak zwanym równoważnym systemie czasu pracy. Mogą oni otrzymać urlop w niedzielę lub święto, pod warunkiem, że zgodnie z harmonogramem są to dni ich pracy. Z racji tego, że zatrudnieni w takim rozkładzie pracownicy świadczą pracę w dozwolone niedziele i święta, do urlopu wypoczynkowego wlicza się, oprócz dni, w których pracownik miałby pracować, także i te, które planowo byłyby jego dniami wolnymi od pracy. Zasada ta nie dotyczy dni wolnych udzielanych zatrudnionemu w zamian za przepracowane niedziele i święta.

Urlop na żądanie

Urlop na żądanie to 4 dni w roku kalendarzowym, które pracownik może wziąć w każdej chwili, w dodatku w różnej konfiguracji – nie muszą być to 4 dni z rzędu. Urlop ten stanowi część urlopu wypoczynkowego, nie jest on natomiast dodatkową pulą dni wolnych. Jego niewykorzystanie nie powoduje, że w kolejnym roku pracownik będzie mieć go dwa razy więcej. Urlop na żądanie przysługuje pracownikowi bez względu na staż pracy i wymiar jej czasu, choć pracodawca ma prawo odmówić jego przyznania pracownikowi niedawno zatrudnionemu. Oczywiście, urlop na żądanie nie dotyczy osób zatrudnionych na umowy o dzieło czy zlecenie. Pracownik ma obowiązek powiadomić pracodawcę o wzięciu urlopu – pisemnie, mailowo, telefonicznie lub ustnie – najpóźniej w dniu jego rozpoczęcia, jednak jeszcze przed godziną, w której planowo rozpoczyna pracę. Nie jest zobowiązany przedstawiać powodu, dla którego chce wykorzystać urlop. Warto dodać, że urlop na żądanie niewykorzystany u jednego pracodawcy w danym roku kalendarzowym może zostać wybrany u kolejnego pracodawcy.

Na koniec dla przypomnienia. Długość urlopu wypoczynkowego zależy od stażu pracy i wynosi 20 dni w przypadku osoby pracującej poniżej 10 lat oraz 26 dni, gdy łączny czas pozostawania w stosunku pracy wyniósł minimum 10 lat.